وَلَا الْيَهُودِيّة وَلَا النّصرانيّة . « 1 » ؛ چون فرزند آدم سرزمينى پر از مال درخواست كند وبه وى داده شود ، سرزمين دوم را مىخواهد ؛ پس چون به وى داده شود سومى مىخواهد وشكم آدمي را جز خاك پر نمىكند وهر كه توبه كند ، خدا توبه‌اش را مىپذيرد ، اين است آيين پايدار نزد خدا بدون كژى وبدون دوگانگى ، نه آيين يهودي ونه نصراني . واحاديثى ديگر در اين زمينه كه بيش‌تر أهل سنت آنها را آياتي از قرآن مىدانند كه بعداً نسخ شده‌اند « 2 » ! آيا هيچ قرآن‌شناسى به خود اجازه مىدهد كه اين متن را با وجود پريشانىهاى روشن ، انحطاط عبارات ، بيگانگى آن با بلاغت قرآن وحتى وجود غلطهاى آشكار در آن ( مانند توصيف دين به غير مشركة ) ، از آيات قرآن محسوب كند وآنها را آيات منسوخه بنامد ! ؟ تمام اين مشكلات به دليل تفكر حاكميت اخبار بر آيات قرآن ونشناختن ساختار ومحتواى قرآن در ارائه‌ى تعاليم وحى ونيز تعلق خاطرِ ارزيابى نشده به أصحاب وأرباب كتب حديث وبيگانگى با قرآن است . شيخ جعفر كبير در اين زمينه سخنى نغز دارد . وى مىگويد : شگفتا از گروهى كه گمان مىبرند أحاديث كه از آنها قرن‌ها گذشته وزبان به زبان گشته واز اين كتاب به آن كتاب انتقال يافته ، سالم [ بدون كم وكاست ] به دست ما رسيده است واگر در اين مدت نقص وكاستى در آنها رخ مىداد آشكار وفراگير مىشد ، ليكن نقصان قرآن در همه‌ى زمان‌ها پنهان مانده واكنون تنها براي آنان هويدا گشته است ! « 3 »

--> ( 1 ) . قاسم بن سلام ، فضائل القرآن ، ص 192 ونيز ر . ك : عمر بن شبّه ، تاريخ المدينة المنورة ، تحقيق فهيم‌محمد شلتوت ، ص 707 و 712 وجلال الدين سيوطى ، الاتقان في علوم القرآن ، ج 2 ، ص 25 ، وابوعبداللَّه حاكم نيشابورى ، المستدرك على الصحيحين ، با اشراف يوسف عبد الرحمن مرعشلى ، ج 2 ، ص 531 . ( 2 ) . علي بن أحمد حزم ، المحلى ، تحقيق لجنة احياء التراث العربي ، ج 11 ، ص 234 ونيز ر . ك : عبد الرحمن‌مَقدسى ، المرشد الوجيز إلى علوم تتعلق بالكتاب العزيز ، تحقيق طيّار قولاچ ، ص 42 ، وجلال الدين سيوطى ، همان ، ج 2 ، ص 81 . ( 3 ) . شيخ جعفر كبير ، همان ، ص 300 .